Sjaak wordt als kleine jongen door zijn alcoholische vader structureel geslagen. Zijn vader stopt pas met slaan als Sjaak gaat huilen. De kleine Sjaak ‘experimenteert’ met zijn pijn en met wat onderdanigheid en afhankelijkheid hem opleveren aan aandacht. Nadat zijn ouders uit de ouderlijke macht zijn gezet groeit Sjaak op in diverse pleeggezinnen en internaten.
Ondanks deze valse start lijkt hij redelijk zijn draai te vinden. Hij vindt een baan bij een groot wegenbouwbedrijf, hij trouwt en krijgt vier kinderen. Sjaak werkt keihard, verdient veel geld en speelt de rol van macho in een machowereld. Maar diep van binnen voelt hij zich klein en onderdanig. Hij kan er echter met niemand over praten.
Dan raakt Sjaak overspannen, hij stort in en raakt aan de cocaïne. Zijn huwelijk loopt op de klippen.
Na twee jaar opgenomen te zijn geweest in een psychiatrische inrichting, verblijft hij twaalf jaar op straat. Om aan heroïne te komen verkoopt hij ansichtkaarten en maakt café’s en terrassen schoon. Stelen doet hij nooit.
Inmiddels woont Sjaak in een beschermde woonomgeving, waar hij naar eigen zeggen ‘nu nuchter de rotzooi moet opruimen die hij verslaafd bij zichzelf veroorzaakt heeft’.
terug...
